Dziennik

  Na początku września byłem w Mursichlach k/Zakopanego, aby pochodzić po ukochanych Tatrach. Pochodzić, popatrzeć, nasycić wzrok i duszę  wrażeniami. Będąc na szlaku do Doliny Małej Łąki, prawie pustej, miałem czas na chwilę refleksji. Zastanawiałem, co się właściwie stało, że nie tylko na Giewont, do kolejki na Kasprowy, ale na Rysy, Zawrat, Małączniaka, stoją tasiemcowe kolejki. Co sprawia, że ludzie wyposażeni w sprzęt z Decathlonu, jakby reklamowali najpopularniejszy sportowy market, znajdują  przyjemność  w kilkugodzinnym staniu w kolejce, zupełnie na zastanawiając się, że pozbawiają się przeżycia tego, co najpiękniejsze, a więc dostrzegania piękna gór. Dostrzegania tego co najpiękniejsze. Zatrzymania się na szlaku. Patrzenia i dostrzegania niczym malarz lub fotograf zmienności gór. Dostrzeżenia ich majestatu. Grozy. Chłonięcia owego piękna. Dania sobie czasu, aby je przeżywać. Tymczasem w większości ludzie gnają przez Tatry, jak do pracy w mieście. Często wpat...

 W środę rano 10-09-br nie musieliśmy pić porannej kawy na przebudzenie. Wystarczająco mocno obudziła nas wiadomość o ataku rosyjskich dronów na Polskę. Oczywiście usłyszymy od przedstawicieli Kremla, że to nie oni, ale zupełnie ktoś inny i jak zwykle najprzeróżniejsze łgarstwa w których Rosja osiągnęła arcymistrzostwo świata. Pobudka więc była mocna, postawiła nas od razu na nogi niczym zimny poranny prysznic albo mocna kawa. Polskie wojsko zareagowało odpowiednio zestrzeliwując kilka dronów z 19, które wleciały na nasze terytorium. Ale ja nie o tym. Ów atak rosyjskich dronów na Polskę powinien nie tyle nas "postawić na nogi"  co Prezydenta RP - pana Karola Nawrockiego. Prezydenta na stażu politycznym i dyplomatycznym. Mam nadzieję, że ów atak rosyjskich dronów na terytorium Polski, skutecznie skróci staż polityczny nowego prezydenta RP i uzmysłowi, że robienie  briefingów, konferencji prasowych w kraju a szczególnie poza jego granicami nie jest po to, aby "dowalić...

 Jestem w Zakopanem. Nie przyjechałem jednak, aby patrzeć na zatłoczone miasto pod Tatrami, choć przyznać muszę, turysta ciekawy historii miasta, znajdzie tu perły i perełki góralskiej kultury i stylu. Domy w których mieszkali Chałubiński, Sienkiewicz, Żeromski, Witkiewicz czy Karłowicz. Dla chcącego... Ale ja nie o tym. W końcu przyjechałem przede wszystkim odwiedzić Tatry. Wyruszając więc na kolejne przebieżki po Tatrach, szczyty tym razem odpuściłem sobie, nie te lata, nie ta kondycja, nie to zdrowie. Gdy wchodzę na teren TPN i mijam owe tłumy ludzi idących na szlaki, to zastanawiam się jak to się dzieje, że stajemy się dziwnie życzliwi, uśmiechnięci, ustępujący sobie miejsca, pomagający sobie. Jakby Tatry tak nas urzekały, że potrafimy zapomnieć o urazach, nieżyczliwości tak często spotykanej w sklepach, autobusach, na parkingach itd. Wsiadłem do gondoli wyciągu krzesełkowego na Zgorzelisko w Małych Cichych i gdy uniosłem się nad stokiem zacząłem analizować skąd owa życzliwość ...

 Pogoda nijaka. Właściwie jesień mamy tego lata. Zamiast więc udać się na spacer na promenadzie do pobliskiej Ustki, to poszedłem do lodziarni na kawę i gałkę lodów. Jakie było moje zaskoczenie, gdy zobaczyłem w lodziarni klan Romów. I bynajmniej nie w tym rzecz, że Romowie przyszli do lodziarni. Rzecz w tym, że prawie nią zawładnęli. Lodziarnie i kawiarnie mają niepisany klimat i nastrój. Tu nie tylko przychodzimy delektować się delicjami i kawą, ale przychodzimy w towarzystwie porozmawiać.  A rozmawiamy ściszonym głosem, słuchając przygrywającą muzykę - przeważnie jazz, który jak żadna inna muzyka, pasuje do atmosfery kawiarni. Jednak aby owa atmosfera była, sami musimy o nią zadbać. Chyba, że wparuje do kawiarni grupa ludzi zachowujących się jakby nikogo wokół nie było. Krzyki dzieci, gwar, bieganie dzieci, salwy głośnego śmiechu, to wszystko odebrało lodziarni klimat. Nieważne kto przychodzi do kawiarni. Każdy jednak powinien pamiętać, że przychodzi jako gość, i nieważne, ...

 Prezydent elekt gloryfikuje kiboli. Chwali ich patriotyzm, obronę wiary, zdecydowanie, niezłomność. Potwierdza tym samym  powiedzenie , "kto z kim przystaje, takim się staje". Nie wiem czy pan Nawrocki, który od 06.08 br. oficjalnie zostanie zaprzysiężony na Prezydenta faktycznie wie o czym mówi, czy po prostu już, jeszcze przed objęciem Urzędu daje sygnał, że kłamstwo, konfabulacja to będzie jego broń. A kibole, owe  wypasione "niedźwiadki" to doskonale zorganizowane grupy przestępcze. Półświatek rządzący się hierarchią niczym KK. Ludzie dla których walka na pięści to prymitywna walka. Dla nich kastety, maczety, kije bejsbolowe to narzędzia walki. Te wszystkie obywatelskie straże graniczne, narodowe manifestacje przypominają jako żywo Odziały Szturmowe (Sturmabteilung) Ernsta Rommla w Niemczech w latach 30-tych. Czyżby były dyrektor Muzeum II Wojny Światowej o tym nie wiedział. Albo nie chce dostrzec, gdy wypasione "niedźwiadki" robią brudną robotę jako ...

   Na początku lipca wykupiłem bilet na dowóz na lotnisko. Przyszedł więc upragniony dzień wyjazdu. Na godzinę 2:00 w nocy zaplanowany był przyjazd busa. Nikt jednak nie odezwał się czy bus ma ewentualne opóźnienie o 15 minut i jest już w drodze. Nic z tych rzeczy. Głuchy telefon. Na wszelki wypadek sprawdziłem, czy zabukowałem przewóz w odpowiedniej firmie. Wszystko się zgadzało. Nieco spokojniejszy wyszedłem z domu i podczas ciepłej letniej nocy cierpliwie czekałem na rzeczony bus. Jednak moja cierpliwość miała być tej nocy wystawiona na ciężką próbę. Po godzinie 2:00 zadzwoniłem więc do firmy i usłyszałem, że bus zaraz przyjedzie. Owo zaraz przeciągnęło się do godz. 2:30. Zadzwoniłem więc po raz drugi i usłyszałem, że nie mogą się dodzwonić do kierowcy. Czekałem więc, choć coraz bardziej zacząłem wątpić, czy moje czekanie na coś się zda. Zadzwonił telefon. Uradowany  mówię słucham. W odpowiedzi słyszę, że kierowca gdzieś się podział, i za pół godziny przyjedzie po mnie...

    Dawno tutaj nie pisałem. Jednak dziś postanowiłem napisać. Przeżyłem  bowiem de javu i miałem wrażenie, że znów znalazłem się w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku. Wtedy to władze różnych szczebli wzajemnie się nagradzały i odznaczały a szeregowi członkowie robili za klakierów. Myślałem że tamte czasy raz na zawsze pożegnaliśmy. Przekonałem się jak bardzo się myliłem. Wczoraj wziąłem udział w zebraniu delegatów organizacji w Gdańsku. Zebranie podsumowujące kolejną kadencję działalności. Sprawozdanie Prezydium przeszło gładko. Nawet nie głosowano nad jego przyjęciem, ale co tam. Wszyscy się przecież zgadzają, choc nikt nie zabrał głosu. A może po prostu nikt się nie ośmielił, skoro Prezydium wie najlepiej. Do tego stopnia, że nawet nie pytało o przegłosowanie sprawozdania, co jest wymogiem formalnym, aby sprawozdanie przyjąć. Stwierdzono, prawie że a priori, że nikt nie chce zabrać głosu, zatem sprawozdanie przegłosowano nie głosując nad nim. Jakie do polskie. A ...

 O samej powodzi na Dolnym Śląsku pisał nie będę. Łatwo jest bowiem wymądrzać się będąc 600km od miejsca kataklizmu. Nie o tym moje notatka. Dramat wyzwala w nas dodatkowe pokłady energii, solidarności, wzajemnej pomocy. Kataklizm u niektórych, mam tu na myśli PiS i jego popleczników, jest okazją do plucia na władzę, krytykę, podważania jej kompetencji, gdy akurat potrzebna jest pomoc współdziałanie. Jednym słowem, każda okazja dla PiS- jest dobra, aby dołożyć przeciwnikowi. W swojej obłudzie PiS sięgnął dna Rowu Mariańskiego. I wcale nie jest najgorsze to, że perfidnie wykorzystuje każdą okazję, aby zbić polityczny kapitał. Najgorsze jest to, że wcale nie kryje się w eksponowaniu swojej obłudy i hipokryzji.

 Powiedzenie mówi "historia nauczycielką życia". Z kolei wielki filozof niemiecki G.F. Hegel napisał  "Historia dowodzi, że z historii ludzie   się niczego nie nauczyli". Chyba jednak uczniowie są bardzo kiepscy, bo jakoś nie potrafią się nauczyć  raz a dobrze, aby z historii lekcji nie powtarzać. Tymczasem widzimy kolejną "powódź tysiąclecia". Nazwanie powodzi z 1997 roku "powodzią tysiąclecia" chyba uśpiło naszą czujność. Sądziliśmy, że podobny kataklizm może się powtórzyć za 1000 lat, ale nie za lat 27. A przyroda wystawia nam po prostu rachunek za wycinkę lasów, betonowanie brzegów rzek, zabudowę przybrzeżną rzek. Betonowanie placów w miastach. Nie budowanie polderów. Za to w miejscu gdzie one powinny być, buduje się całe osiedla domów. Deweloperzy nie odpuszczą bowiem żadnego wolnego terenu i okazji, aby  postawić nowy dom. Liczy się bowiem zysk, a nie zdrowy rozsądek. Swoją drogą, kto wydaje zezwolenia na budowanie w miejscu polderów, osied...

 Przez pięć kolejnych dni od soboty 07.09.24 do środy 11.09.24. w Słupsku mieliśmy ucztę muzyczną i duchową, czyli 58 Festiwal Pianistyki Polskiej w Słupsku. O festiwalu nie będę tu pisał, dość powiedzieć, że poziom tegorocznego był bardzo wysoki, a usłyszeliśmy muzykę w wykonaniu takich tuzów pianistyki jak: Beata Bilińska, Szymon Nehring, Filip Wojciechowski, czy Zbigniew Raubo, który grał w kwartecie smyczkowym. Szkoda tylko, że festiwal trwa krótko. Kiedyś trwał tydzień, teraz pięć dni. Wypada tylko mieć nadzieję, że impreza nadal będzie trwała i rozwijała się. Niech władze miasta i Ministerstwo Kultury hojnie ją sponsorują. Nie zaprzepaśćmy dorobku tego festiwalu. W przeciwnym razie laska red. Jerzego Waldorffa, siedzącego na ławeczce na przeciwko filharmonii, może pójść w ruch a i sam Jerzy Waldorff słowem może przemówić.

 W Polsce coraz bardziej ma się dobrze chamstwo, prostactwo, brak elementarnych zasad dobrego wychowania.  Taki mamy czasy i takie obyczaje. Skąd ta moja zgoła gorzka konstatacja? Z podróży i to I klasą pociągiem pośpiesznym Łódź - Warszawa Centralna. Czterech panów urządziło sobie w wagonie I klasy kawalerskie przyjęcie. I nic ich nie obchodziło. Żadne uwagi, inne osoby jakby nie istniały. Konduktorka nie reagowała. Może na wszelki wypadek. I tak nam rośnie potęga chamstwa i prostactwa. A przyzwoitość staje się pomału "towarem" niszowym i jakimś dziwactwem. Nie dajmy się zepchnąć na boczny tor.

Pod namową Marysi wyjechaliśmy na tydzień do Łodzi. Tym razem zostawiłem moje ukochane góry i pojechałem zwiedzać pałace Poznańskiego i Scheiblera. Przyznać muszę, że z początku nie byłem przekonany. Stopniowo jednak, w miarę jak zbliżał się termin wyjazdu, coraz bardziej rosła we mnie ciekawość tego miasta. Oprócz słów zachęty od Marysi, które mnie przekonały do wyjazdu, bardzo dużą rolę odegrał YouTube ja którym można zobaczyć spoty z różnych miast, a także na tymże YT cykl programów o architekturze Good Idea. Jednak sam wyjazd i zobaczenie miasta przerosło moje oczekiwania. Już nie tylko zobaczenie byłych fabryk. Dzisiaj po przemienione na lofty, hotele, restauracje, kawiarnie i galerie handlowe. Zaskoczyła mnie ulica Piotrkowska. To deptak wśród stojących, zrewitalizowanych secesyjnych i eklektycznych kamienic z dziesiątkami restauracji z ogródkami, kawiarni i cukierni tętniących życiem po godz. 20:00 do późnych godzin nocnych.  Gdy jednak dzieliłem się swoimi wrażeniami z tego...