De javu

   Dawno tutaj nie pisałem. Jednak dziś postanowiłem napisać. Przeżyłem  bowiem de javu i miałem wrażenie, że znów znalazłem się w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku. Wtedy to władze różnych szczebli wzajemnie się nagradzały i odznaczały a szeregowi członkowie robili za klakierów. Myślałem że tamte czasy raz na zawsze pożegnaliśmy. Przekonałem się jak bardzo się myliłem. Wczoraj wziąłem udział w zebraniu delegatów organizacji w Gdańsku. Zebranie podsumowujące kolejną kadencję działalności. Sprawozdanie Prezydium przeszło gładko. Nawet nie głosowano nad jego przyjęciem, ale co tam. Wszyscy się przecież zgadzają, choc nikt nie zabrał głosu. A może po prostu nikt się nie ośmielił, skoro Prezydium wie najlepiej. Do tego stopnia, że nawet nie pytało o przegłosowanie sprawozdania, co jest wymogiem formalnym, aby sprawozdanie przyjąć. Stwierdzono, prawie że a priori, że nikt nie chce zabrać głosu, zatem sprawozdanie przegłosowano nie głosując nad nim. Jakie do polskie. A gdzie protokół z posiedzenia.  Przypomniało mi się owe twierdzenie "wiecie towarzyszu, partia wie co robi. Wie najlepiej". Zatem lepiej głosu nie zabierać, choćby w kwestii formalnej. Biuro lepiej wie? Jednak bynajmniej na tym nie zakończyło się moje de javu. Śmiem twierdzić, że w momencie wzajemnych podziękowań, nagradzania i odznaczania dopiero w całej okazałości zaistniało. Podczas owych hołdów i wyrazów wdzięczności   dowiedziałem się skądinąd, że przewodniczący tej zacnej organizacji jest zarazem wiceprzewodniczącym w kilku innych organizacjach. Nie wiem jak to robi i jak znajduje czas, ale nie moja to sprawa. Znaki zapytania jednak pozostają. Wróciłem do rzeczywistości wychodząc z tego zebrania wprost na rozgrzaną od upału jak piekarnik ulicę.  Wieczorem wróciłem do domu. Jednak myśli po co mi udział w takim czymś i na co, pozostały. Odejście byłoby z mojej strony aktem kapitulacji. Trzeba zostać choćby po to, aby dać do zrozumienia zarządzającym, że   więcej owego de javu nie zamierzam przeżywać.