Życzliwość - magia Tatr?

 Jestem w Zakopanem. Nie przyjechałem jednak, aby patrzeć na zatłoczone miasto pod Tatrami, choć przyznać muszę, turysta ciekawy historii miasta, znajdzie tu perły i perełki góralskiej kultury i stylu. Domy w których mieszkali Chałubiński, Sienkiewicz, Żeromski, Witkiewicz czy Karłowicz. Dla chcącego... Ale ja nie o tym. W końcu przyjechałem przede wszystkim odwiedzić Tatry. Wyruszając więc na kolejne przebieżki po Tatrach, szczyty tym razem odpuściłem sobie, nie te lata, nie ta kondycja, nie to zdrowie. Gdy wchodzę na teren TPN i mijam owe tłumy ludzi idących na szlaki, to zastanawiam się jak to się dzieje, że stajemy się dziwnie życzliwi, uśmiechnięci, ustępujący sobie miejsca, pomagający sobie. Jakby Tatry tak nas urzekały, że potrafimy zapomnieć o urazach, nieżyczliwości tak często spotykanej w sklepach, autobusach, na parkingach itd. Wsiadłem do gondoli wyciągu krzesełkowego na Zgorzelisko w Małych Cichych i gdy uniosłem się nad stokiem zacząłem analizować skąd owa życzliwość w nas się  bierze, akurat w Tatrach? Czar, magia Tatr? Tatry jak każde góry wysokie, tak, tak - Tatry to góry wysokie, są zimne, wyniosłe, niezmienne i pełne żywiołów wrogich człowiekowi. Co zatem wywołuje ową życzliwość? Piękno Tatr, zachwyt nad ich urokiem,  chwile zapomnienia o kłopotach szarego dnia w domu sprawiają, że się na drugich otwieramy, jesteśmy radośni, emanuje z nas życzliwość. Wniosek nasuwa się więc taki, że to chwile wytchnienia od codziennego stresu, chwila luzu, odprężenia i potrzeba piękna, piękna gór sprawiają, że nie jesteśmy sfrustrowani, zdenerwowani i zestresowani, co bardzo łatwo przerzucamy na inne osoby. Potrzeba piękna i spokoju czynią nas lepszymi.